Ciekawostki o Zakonie Templariuszy

• Templariusze stworzyli własny system bankowy.W 1135 r. udzielili swojej pierwszej hipotecznej pożyczki Piotrowi Desde z miasta Saragossa.
  Udzielali oni też ogromnych pożyczek królom, stając się w ten sposób
  bankierami europejskich monarchów. Templariusze stworzyli również
  system przekazów pieniężnych o dośc niskiej stopie procentowej. Liczne
  komandorie umożliwiały realizację weksli. Komandoria w Paryżu nazwana została centrum finansowym ówczesnej Europy.

• Zakon
  posiadał najnowsze technologie, co zawdzięczał islamowi i judaizmowi.
  Templariusze założyli własne porty morskie, flotę handlową i wojenną,
  które jako pierwsze w Europie korzystały z kompasu magnetycznego.
  Posiadali własne szpitale, a także znali właściwości antybiotyków.
  Stosowali np. wyciąg z pleśni. Doceniali znaczenie higieny dla
  człowieka, co w tamtych czasach było czymś niespotykanym.

• W 1190 r. Rycerze Chrystusa przyczynili się do powstania nowego zakonu wojskowego, Zakonu Najświętszej Marii Panny, potocznie znanego jako Krzyżacy.
  Działali oni na Bliskim Wschodzie, jednak wkrótce zrabowali ziemie
  przylegające do Polski i założyli tam swoje siedziby. Templariusze
  pozazdrościli swoim kolegom i postanowili założyć swoje własne państwo na terenach Langwedocji.

• Mistrzowie templariuszy zatrudniali arabskich sekretarzy, także
  wielu rycerzy władało językiem arabskim. Zakonnicy zapoznawali się
  również z tradycją i wiedzą Żydów zamieszkujących w ich gminach.

• Ostatnie artykuły donoszą, że bracia nie mogli posiadać skrzyni zamykanych na klucz. Każdy mógł mieć do nich dostęp, a wszystkie listy były odczytywane przez mistrza.

• Zakonnicy posiadali dwadzieścia pieczęci. Najczęściej używali
  pieczęcie symbolizujące Świątynię ukoronowaną kopułą. Była to
  najstarsza pieczęć templariuszy.

• Dzięki licznym darom templariusze już na początku 1229 r. posiadali
  ziemie we Francji, Szkocji, Anglii, Austrii, Flandrii, Niemczech, na
  Węgrzech, jak również na terenach Palestyny i Ziemi Świętej.

• Komtur, inaczej komandor - zwierzchnik domu zakonnego w niektórych zakonach rycerskich (np. krzyżacy, joannici, templariusze). Później w państwach tych zakonów — zarządca okręgu, prowincji (komturii), złożonej z 1 lub kilku zamków i przyległego terytorium. W krajach języka niemieckiego komtur jest także oznaczeniem II i III klasy orderowej.

• Wielki komtur, arcykomtur, niem. der Grosskomtur - zastępca wielkiego mistrza w zarządzaniu państwem (można powiedzieć, że był odpowiednikiem dzisiejszego premiera i ministra spraw wewnętrznych), na wypadek niebezpieczeństwa pod nieobecność wielkiego mistrza miał prawo dysponowania siłami zbrojnymi zakonu. Podczas pokoju zarządzał arsenałami, produkcją amunicji, magazynami zbożowymi, a w czasie wojny pełnił rolę oboźnego i głównego intendenta armii. Podlegał mu transport lądowy i wodny. Był też jednym z dwu urzędników, którzy obok wielkiego mistrza piastowali klucze do skrzyni, w której była zamknieta pieczęć zakonu. Pomocnikiem wielkiego komtura był wicekomtur, inaczej mały komtur.

• Wielki mistrz - tytuł nadawany przełożonemu w większości zakonów rycerskich (np. w zakonie templariuszy, zakonie joannitów), naczelnikowi niektórych organizacji religijnych bądź para-religijnych (np. masońskich) oraz przewodniczącemu kapituły niektórych orderów (np. Order Krzyża Ziemi Maryjnej). Wielki mistrz posiadał szerokie kompetencje w sprawach dotyczących zakonu lub bractwa jako całości. Stanowisko wielkiego mistrza było obsadzane w drodze wyboru spośród członków danej organizacji.
  
  W przypadku zakonów posiadających ogromne obszary ziemskie wielki mistrz stawał się udzielnym władcą tych terenów i, choć zazwyczaj podlegał zwierzchnictwu papieża, w hierarchii społecznej był stawiany na równi ze świeckimi władcami. Wielki mistrz podlegał kontroli tzw. kapituły generalnej, której kompetencje były różne - od doradczych po ustawodawcze (w ramach reguły zakonnej zatwierdzanej przez papiestwo. Niektóre zakony stawiały pewne wymagania osobom ubiegającym się na stanowisko wielkiego mistrza, np. w przypadku joannitów kandydat musiał być urodzony legalnie ze szlachetnych rodziców.
  
  

• Mistrzowie zakonu